LYLAC

Biography


"Living By the Rules we’re Making" - Sortie le 27 novembre - English and Dutch versions below

LYLAC diffuse un doux parfum nostalgique, un psychédélisme bucolique.
On pénètre dans cet album sur la pointe des pieds. Doucement, le son craque et tout autour, le monde tourne tranquillement, inlassablement, comme un vinyle précieusement épargné par le poids des années.

Au printemps 2012, les germes de Lylac bourgeonnent dans l'esprit d’Amaury Massion. Pour le leader du groupe My TV Is Dead, tout se précise sur les routes du monde. De bourlingues cambodgiennes en escapades thaïlandaises, le garçon s'éloigne du rock et redécouvre le plaisir des choses simples. Une guitare acoustique pour seul bagage, il s'écarte des chemins électriques pour embrasser des mélodies sobres, des chansons conçues sans artifice ni effet de manche. Des morceaux joués pour la beauté du geste. Loin de la Belgique, il imagine un monde dépouillé de toutes futilités, un univers sans fioriture où la guitare guide la voix. À moins que ça ne soit l’inverse. Au bout du chemin, Amaury entrevoit le premier album de Lylac. Publié en 2013, ‘By A Tree’ est sollicité par la critique (Le Soir, RTBF…) et encensé par un public tombé sous le charme de ces mélopées artisanales, brossées avec un soin particulier et une authenticité sans faille.

Aujourd'hui, Amaury Massion s'est posé du côté de Bruxelles. Sédentaire, mais totalement libre de ses mouvements, il empoigne ses émotions à bras-le-corps pour imaginer les contours de ‘Living By the Rules we’re Making’, son disque le plus personnel. On retrouve ici la voix de Lylac, son style, ses coups de blues grattés avec délicatesse et ses caresses susurrées sans largesse. L’artiste revient sur son terrain de prédilection, sans oublier d’avancer. De la pochette verdoyante du premier essai au noir et blanc gravé sur la couverture de ‘Living By the Rules we’re Making’, il y a des nuances, des détails qui changent. Echafaudés entre une guitare et un violoncelle (Merryl Havard), les arrangements s'enrichissent ainsi au contact de la flûte, du cithare ou de quelques notes de piano. On pénètre dans cet album sur la pointe des pieds. Doucement, le son craque. Le titre ‘My Bird’ se révèle et, tout autour, le monde tourne tranquillement, inlassablement, comme un vinyle précieusement épargné par le poids des années. Les nouvelles chansons dégagent un doux parfum nostalgique, un psychédélisme bucolique qui, entre passé et présent, s'amusent à déjouer les logiques de la ligne du temps. En compagnie de Lylac, on songe à l'avant et à l'après, à Midlake ou Fairport Convention, Nick Drake ou Iron & Wine.

Enregistré à la maison, dans le confort du salon, ce deuxième album s'est dessiné sans pression, à l'écart des fracas et de l'agitation urbaine. C'est un havre de paix qui, pourtant, ne renie jamais l'actualité. Introspectif, rêveur et romantique, le chanteur aborde aussi des sujets de société. Sans montrer les crocs ni sortir les griffes, Lylac s’avère percutant dans la douceur, incisif dans la douleur. Sur ce disque, la lumière a toujours raison des ténèbres. Parce que chez Lylac, le bonheur est là, à portée de main, dans les petits riens du quotidien, l’amour de tous les jours. En marge des flux médiatiques, de l’info qui fuse et de l’angoisse qui perfore la toile et les réseaux sociaux, la musique de Lylac répond à l'appel de la nature et des grands espaces: tout ce qui permet à l'homme pressé de revenir à l'essentiel. Au plus proche de son cœur.

Par le passé, Lylac mélangeait allégrement français et anglais. Désormais, seule la chute du disque se chante dans la langue de Bashung (‘La revanche du léger’). Elle vient cristalliser le fruit d'une rencontre singulière avec la plume acérée et mélancolique de Zoé Simpson. Ailleurs, on savoure ‘Lilac Wine’, un hymne à l'amour enregistré en 1950 par James Shelton. Interprété depuis par de grands écorchés (Nina Simone, Jeff Buckley), le morceau tombent aujourd'hui entre les cordes de Lylac. Les doigts en mouvement sur sa guitare, Amaury Massion dépoussière le chef-d’œuvre avec respect et passion. Peaufiné en studio par Pierre Vervloesem (dEUS), ‘Living By the Rules we’re Making’ distille onze mélodies affranchies de toutes stratégies mercantiles. Ce qui en fait un bien terriblement précieux.

English

New album, 'Living By the Rules we're Making' - Released on November 27

Lylac diffuses a soft nostalgic fragrance, a pastoral psychedelic ‘Mojo’.
One enters this album on tiptoe. Slowly, the sound crackles and all around, the world spins slowly,
relentlessly, like a treasured vinyl spared by the weight of years.

In spring 2012, the seeds, at the origin of LYLAC, sprout in Amaury Massion’s mind. For the leader of the rock band My TV Is Dead, everything became clearer while he was on a journey across the world's roads. From Cambodian to Thai getaways, the boy took a break from the rock scene and rediscovered the pleasure of simple things. An acoustic guitar as only luggage, he put aside the electrical paths to embrace sober melodies, songs designed without artifice. Pieces played for the beauty of the gesture. Far from Belgium, he imagined a world stripped of all futility, a no-frills place where the guitar can be a guide for the voice. Or maybe, is it the other way around. It is down the road that Amaury sees Lylac’s debut album. Published in 2013, 'By A Tree' is acclaimed by the critics (Le Soir, RTBF ...) and the public fell under the spell of these crafted songs, brushed with special care and flawless authenticity.

Today, Amaury Massion landed in Brussels. In a sedentary way, but totally free of movements, he grabs his emotions to imagine the shapes of 'Living By the Rules we're Making', his most personal record. Here, we rediscover his voice, his style, gently strummed guitars portraying blue moods, and caresses whispered without largesse. The artist returns to his favorite field, but does not forget to go forward. From the green cover of the first album, to the “black and white” portrait engraved on the cover of 'Living By the Rules we're Making', there are nuances, details that change. Scaffolded between a guitar and a cello (Merryl Havard), arrangements are enriched with a Sitar, a flute, or a few notes on the piano. One enters this album on tiptoe. Slowly, the sound crackles. The title 'My Bird' is revealed. And all around, the world spins slowly, relentlessly, like a treasured vinyl spared by the weight of years. The new songs have a nostalgic sweet fragrance, a pastoral psychedelic ‘Mojo’ that changes the logic of the timeline. With Lylac, one considers the present and the past and starts to think about artists like Midlake or Fairport Convention, Nick Drake and Iron & Wine.

Recorded at home in the comfort of the living room, this second album took shape without pressure, away from the din and bustle of the city. It is a haven of peace, which, however, never denies the world news. Introspective, dreamy and romantic, the singer also addresses social issues. Without actually showing the fangs, Lylac turns out to be relevant in graciousness, incisive in pain. On this album, light is always stronger than darkness. Because with Lylac, happiness is here, at hand, found in the little things of the everyday life, in love. Alongside the media flow, the infos speeding up continuously, and fear that spreads through the web and social networks, Lylac’s music answers to the call of nature and great landscapes: everything that helps us, busy men, get back to the most essential things. Close to one's heart.

In the past, Lylac used to mix French and English in his lyrics. Here, only the end of the album is sung in the language of Bashung ('La Revanche du Léger”). This song crystallizes the singular meeting with sharp melancholic writer, Zoe Simpson. Moreover, we find a hymn to love 'Lilac Wine’, recorded in 1950 by James Shelton. Interpreted by great singers such as Nina Simone or Jeff Buckley, the piece finds a new life in Lylac’s personal version. With fingers gently moving on his guitar, Amaury Massion manages to dust off this masterpiece with respect and passion. Brilliantly mixed and refined in the studio by Pierre Vervloesem (dEUS), 'Living By the Rules we're making' distills eleven melodies free of all mercantile strategies. Making it a terribly valuable treasure.

Dutch

Nieuwe album 'Living By the Rules we're Making'. Uitgebracht op 27 november

Lylac verspreidt een zachte nostalgische parfum, een pastorale psychedelica. In dit album komt men op de tenen binnengeslopen. Zachtjes. Het geluid kraakt. Om ons heen draait de wereld langzaam verder , onvermoeibaar, als een dierbare vinyl die gespaard bleef van het gewicht van jaren.

In het voorjaar van 2012 ontkiemen de zaden van ‘Lylac’ in het hoofd van Amaury Massion. Voor de groepsleider van ‘My TV Is Dead’, wordt alles helderder. De jongen verwijdert zich van de rock en herontdekt het plezier in de eenvoud. Met slechts een akoestische gitaar als bagage verlaat hij de elektrische hoofdweg, en slaagt het pad in van de sobere melodieën, van de liedjes zonder kunstgrepen, van het nummer als gebaar van schoonheid. Ver van België verbeeldt hij zich een wereld ontdaan van alle zinloosheid, een wereld zonder non-sense waar de gitaar de gids is van de stem. Of het omgekeerde moest kloppen. Aan het einde van de weg ziet Amaury het debuutalbum van Lylac. ‘By A Tree’, gepubliceerd in 2013, 'wordt warm onthaald door de critici (Le Soir, RTBF ...) en geprezen door een betoverd publiek, in de ban van de Lylac’s vaardige stem. Verfijnd en onberispelijk authentiek.

Vandaag is Amaury Massion in het Brusselse gevestigd. Sedentair maar helemaal vrij in zijn bewegingen, vat hij zijn emoties om de contouren te bedenken van 'Living By the Rules We’re making', zijn meest persoonlijke album. We vinden er terug wat hem zo uniek maakt : zijn fijnbesnaarde blues en zijn zacht fluisterende gitaartokkel .De kunstenaar keert terug naar zijn favoriete gebied, de blik vooruit gericht. Tussen de groene cover van de eerste album en de zwart-wit cover van 'Living By the Rules We’re making' is duidelijk een weg afgelegd. De arrangementen, opgebouwd rond gitaar en cello, worden verrijkt met de klanken van fluit, citer en piano.
In dit album komt men op de tenen binnengeslopen. Langzaam. Het geluid knettert. Op de klanken van het nummer 'My Bird' draait de wereld langzaam verder,onvermoeibaar, als een waardevolle vinyl gespaard gebleven van het gewicht van jaren. Rond de nieuwe nummers hangt een waas van zoete nostalgie en pastorale psychedelica die de grens tussen heden en verleden doet verbleken.
In gezelschap van de vroegere en de latere Lylac, denken we aan Midlake of Fairport Convention  ,aan Nick Drake of Iron & Wine.

Dit tweede album kreeg vorm in het comfort van de woonkamer, zonder tijdsdruk, ver van het lawaai en de drukte van de stad. Het is een oase van rust, die echter nooit de actualiteit ontkent. Ondanks het introspectieve, dromerige en romantische karakter, behandelt de zanger ook maatschappelijke vraagstukken. Zonder de tanden te ontbloten of de klauwen uit te halen, raakt Lylac de pijn aan op bijzonder treffende wijze. In dit opus wint het licht het van de duisternis.
Voor Lylac schuilt het geluk in de kleine dingen van het dagelijks leven, in de liefde van alledag. Naast de media stroom van informatie en de angst die het web en de sociale netwerken overspoelen, biedt Lylac’s muziek een antwoord op de roep van de natuur en van het buitenleven : alles wat de gehaaste mens terug naar de essentie drijft. Dichtbij het hart.

In het verleden jongleerde Lylac vrolijk met de Engelse en de Franse taal. Nu wordt er enkel nog gezongen in de taal van Bashung ('La Revanche du Léger). Die kristalliseert de vrucht van een bijzondere ontmoeting met de scherpe, melancholische pen van Zoe Simpson. Elders genieten we van 'Lilac Wine', een hymne aan de liefde, opgenomen in 1950 door James Shelton. Geïnterpreteerd door grootheden als Nina Simone, en Jeff Buckley, komt het stuk nu in Lylac’s schoot gevallen. De vingers bewegende op zijn gitaar, haalt Amaury Massion met respect en passie  het meesterwerk van onder het stof. Verfijnd in de studio van Pierre Vervloesem (dEUS), distilleert 'Living By the Rules We’re making' elf postzegels melodieën van alle handels-strategieën:  een ontzettend waardevol goed.